Gozler Kapali
26/10/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
...ben,
hic goremedim, gorduklerinizi...
Dokundugumu canlandirdim sadece,
hayal gucumun derinliklerinde...
...goremeden ya$adim...
Gormeden attim her adimimi...
Bakamadan ya$adim,
her animi...
Ve ben...
Bu yuzden,
hic aglamadim...
Sadece...
ogrendim...
Du$meyi...
Du$lerimin icinde her gunumu...
Ba$langiclarini ve sonlarini,
hatiralarimin...
Du$unmeyi...
Haddim kadar gulebilmeyi...
Sevgiyi...
Sevmeyi ve sevilmeyi,
olum kadar ansiz misafirligi...
intihar'i...
Pe$i sira yanlizligi...
ogrendim...
Buyumeyi...
Buyudukce yanliz kalan yanlarimi...
Tum bilmeceleri...
Ve cevaplarini...
cocuklugumun korebelerinde,
goremeden arayi$im gibiydi,
buyumek...
Hep ogrendim...
Sik sik dinledim...
Hic bilmedim.
Bakmadan goremedim...
Gorduklerime bakmayi,
ogrendim...
Harfleri ke$fettim...
Kendi anlamlari di$inda, iki satir arasinda cumleleri yineledim...
Sik sik yazdim...
Anlattim...
Anladim.
Her an'a yeni ba$tan, yine ba$ladim.
Art arda ya$adim...
Aciyi, tatliyi...
Dilim yandi ara ara...
insanlar tanidim, menfaat cadirinda...
Eller tuttum...
u$uyen kimliklere anlam in$aa ettim...
Buyuttugum cocuklarim oldu.
Tek tarafli a$klarim...
En cok annemi sevdim...
ilk o sevdigi icin.
Emeklemeden, yurudum ben...
Hizli ko$tum...
cok ko$tum, fazla du$tum.
Du$lerim icin du$tum zaman zaman...
Kimseler anlamadan...
oldum...
Bir intihar sevabina ortak oldum...
Metruk attim bo$luga...
Tutundum kendi a$kima...
Dedim ya...
Sik sik oldum.
Bilemedim, zararlarin vebalini...
Onu da ogrendim...
olsem de bir, olmesem de bir...
Sonra farkettim...
Surekli...
ogrendim...
Ne icin ya$adigimin anlami oldu, avuclarimda...
neden olecegime cevaplar buldum sonunda.
Anlamsiz olmemek adina,
nefesler aldim sirayla...
Allah icin hicbir $ey yapmadim...
"Bu gun Allah icin ne yaptin?"
Hicbir gun cevap bulamadim...
Yapamadim...
izin alamadim,
nefsimin hakimiyeti ve rahatligi altinda...
Ali$kinim hesap vermeye,
dogmayan yanima...
Yarin'i ya$ayacagimi da biliyorum...
Sonraki her gunu...
Ne zaman olecegimi de...
cunku;
ogrendim ben!
O kadar icimde $eytan...
O kadar kontrolundeyim, omrumun...
O kadar gunahkarim, izindeyken dunumun...
Sonra, sonra...
Konu$tum...
ifade ettim kendimi...
Deveye hendek atlattim.
Zor oldu...
Ba$ardim...
Beni karanligimdan saklayacak, yalanci mumlar diktim.
Her gecemin ko$esinde...
Ate$ler yaktim...
Aydinlattim...
I$ik sactim, dunya ustune...
Yeminler ettim..
Kararmayacagim diye...
Sorular sordum anneme...
Annemin cevaplari gibi,
gunahlarima baktim...
Elimi uzattim, kendimden iceri...
Cehnnemi tattim...
Sicakti, kalp ati$larim...
Kac ki$iyle ya$adim...
Hic saymadim...
Ya$adim...
Kendi oz guvenimde,
insan kandirdim...
Beyaz beyaz yalanlar savurdum gun i$iginda...
Aydinligimin aksine karanlik sactim ara sira...
cok insan ya$adim...
Gorulmeyenlere baktim.
Onlari da anlattim...
ogrendim...
Vaktim dolmu$...
cok $ey gosterdim...
Nasil geldigimi bilmeden,
gidi$imi ogrettiler...
Soylediler...
i$in bitti...
Artik...
Ba$ka bir rahimde...
Tekrar "dog" dediler...
Tekrar canlan...
Dogumum sancisiz bir cigligin bekaretinde gizlenmi$, susuz kalan bir omrun buyumesini engellemi$ gibi ihtiyacti aglamaya...
oldugum gibi...
Tekrar tekrar dogmaya...
Ya$amiyorum,
ya$atiliyorum...
Ba$ladigi yerde bitiriyorum...
ogrendim...
Du$lerimin icinde yazdigim her cumlede du$meyi...
Ve tekrar yukselmeyi...
ogrendim...
cocuklugumun goz ya$lari arasinda...
Ben hep...
Kor ebeydim...
Buldugumu yeniden ba$langic icin doguma hazirlardim...
Buldugumu hatirlamasi icin yazardim...
Umdugumu buldugum zaman,
sik sik aglardim...
ogrendim!
Sonunda...
Kor dogdum...
Ben,
kor olecegim...
I'll remember you!
6/8/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
I will remember you
Will you remember me?
Don't let your life pass you by
Weep not for the memories
Remember the good times that we had
We let them slip away from us
When things got bad
Clearly I first saw you
Smiling in the sun
I want to feel your warmth upon me
I want to be the one
I will remember you
Will you remember me?
Don't let your life pass you by
Weep not for the memories
I'm so tired
But I can't sleep
Standing on the edge
of something much too deep
Funny how I feel so much
But cannot say a word
We are screaming inside
Oh...but we can't be heard
So afraid to love you
More afraid to lose
Clinging to a past
that doesn't let me choose
But once there was a darkness
A deep and endless night
Gave me everything you had
Oh...you gave me light
Yeni 1 Oyun..
13/7/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
Bu aralarda birbirimizden habersiz yeni bir oyun bulmu$uz: Her icinden gectigimiz kasaba icin “burayi sevdim” ya da “burayi sevmedim” diyoruz. Sikilinca da ya uzumlu bir icicek ya da “kabus” iciyoruz...
Kalıcı Bağlantı - Sizin Dedikleriniz (2) TIKLA! YORUM YAP!Bekleyi$..
14/5/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
Bitmeli..
...
ko$tum, yakaladim, dokundum..
sen dondun..
baktin..
gormek istedigim beni gozun gormuyor - sesime ses - vermiyordun..
aciyan yanlarimla senin - sensizligimle - yalnizligimin esiriydim..
bakmadin..
hayaldin, hayalimdin.. aklindan gecen binlerce $eyin ben de kaybolmasina izin vermedin.
kizdin..
adini bile tam hatirlayamadigin zamanlarimiza..
...
..
.
gulumsedim..
tam da yureginin sicakligini hissettirdigin anda..
ozledim..
gulumsemeyi, sadece senden gelen..
agladim.. :(
Sahne sonun ba$langici..
agladim..
sonsuz bir sessizlik..
bitmeli dedin...
Deniz
23/4/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
Onumde masmavi koca bir deniz var
Arkamda cehennem atesleri...
Ileri bir adim atsam;
Deniz kana bulanacak,
Ben kanla boyanacagim.
Bir adim geri gitsem;
Denizin kuruyacak,
Ben ateslerde kalacagim.
Ateslere alisigim.
Cabuk iyilesecegim.
Peki ya deniz?
Tekrar kendini kurtarabilecek mi?
An'ladigimiz Kadariz
18/4/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
Nasil dogdugunu anlamadan,
nasil bittigini gordum gunumun...
icinde neler du$undugumun soru i$aretleri ile,
hesabindayim bir sonraki gunumun...
Zamani du$unuyorum...
Zamanin akip gidi$ini,
ve durduramayi$imizi...
cok zaman bo$ vakitleri yitirdigimi biliyorum,
anlik mutluluklarima neler vaadettigimi...
Pe$i sira neler kaybettigimi...
cok $ey var aslinda anlatmak istedigim..
Lakin, cumlelerim devrik...
inandiklarim yitik, kendi icimde..
Zaman'a yeniliyorum bu aralar...
Onun "ben bittim" diyecegi ani duyarcasina..
Ve kendi icindeki parcalani$inin ustune basar gibi..
Bana "benim istedigim kadar" varsin demek istedigini hatirlatircasina...
Unuttugum kadar gercek dunum...
Bir kac yil oncesi kadar hatiramda gecmi$im...
Ondan oncesi kendi icinde muamma...
Ne bir adim geri nede bir adim ileri...
Zaman'i du$unuyorum bu aralar...
Alip goturdugu kadar,
hatiralarimin izlerini...
ustune basa basa gecirdigim anlarimi,
olmami$ gibi hissedi$imdi belki icinde bulundugum yitik yanlizligim...
Ya da her gidenin arkasindan bakip ona lanet okudugum icindir yazdiklarim...
Gercekten,
bilmiyorum...
Zamani du$unuyorum bu aralar...
Hep o kiskivrak yakalandigim caresizlik aralarimda...
Zamani bahane ediyorum, saygisizca...
Ve bildiklerimi soylemiyorum...
Korkuyorum cok fazla...
Zamanimin bittigine inandigim anlar gibi $imdi icinde bulundugum pi$manlik uykusu...
Ve kabusum,
her cumlenin bir sonrakini ba$latma curreti
ve korkum zamanin golgesinde.
Yarini gorememenin ihtimal yuzdesinde...
Zamani du$unuyorum bu aralar,
zaman kadar kendi varligimin toprak olan yanlarini,
zaman kadar u$uyen ellerimin kendi avucunda isinmaya cali$masini,
zaman kadar hizli gecmesini u$umelerimin
ve zaman kadar hizli buyumemesini du$luyorum, korkularimin...
Zaman gibi hissetmemek istiyorum acilarimin bende biraktigi kabuklari,
zaman gibi gormemek istiyorum buyudukce aciz kalan yanlarimin gunahlarini...
Zaman kadar hizli gececek omrum,
fark edebiliyorum...
Ama yine de...
icimin en asude korkusuna engel olamiyorum...
Zaman kadar hatirlanmayacak ya$adigim yillarim,
hatirlamayacagim biliyorum...
Buraya kadar gelmenin vaktini sadece dilimde telaffuz edebiliyorum
ve bu itirafin gorunmeyen zamanlarini du$unemiyorum...
du$uncelerim sadece "an"lar ile ibaret
ve ben her gun bir onceki gunden daha kisa bir omur ya$adigimin gercekligi ile yuzle$iyorum...
Bildigim,
tekbir $ey var...
Ba$ladigim zamanin ilerisinde kendimi ifade edebildigim kadar vardim...
O kadar zamaninizdan anlar caldim...
Dedim ya...
Zamani du$unuyorum bu aralar
ve du$luyorum
bilmedigim her bo$luk aninin bana ya$attiklarini...
Zamani du$unuyorum bu aralar
ve du$uyorum,
zaman kadar...
...
Ba$ladigi Yerde Bitiyordu...
12/4/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
...ve bittigi yerde yeniden ba$liyordu...
O,
korkuyordu...
Hic bir gunahi olmayan dogmami$ onlarca cocugun gecmi$i uzerine yemin etti vakitsizce...
Saf cumlelerinin devamliliginda, bakire bir gunahin i$lenmeyi$ini hatirlatan gozleriyle,
suzdu beni once...
Gozlerini kaybedip, temas kurdugum ilk anda...
O,
konu$tu...
Tekrar donmeyecekti adi kabus olan dunlerine,
ve sevmeyecekti.
Soz vermi$ti...
inandigim tum varliklarin ya$ayi$ini bahane gosterirmi$cesine bagirdim...
inanmak istediklerim, inandiklarimin aksi yonunde in$a ediyordu bensiz bir varligin hukum surecegi,
gelecegi...
Kabul edilesi yoktu her du$un bir du$u$unun oldugunu...
Ve inanclarimin kendi mecburiyetimde gercek oldugunu...
Anlamam lazimdi...
asla,
sevmeyecekti...
soz vermi$ti...
Az once if$a ettigi eyleminin onurlu vedasi hakimdi gozlerine...
Bana baktigi gozler,
kan agliyordu...
Sonlandirdigi bir omrun, ba$ka bir ba$langici icin sava$ veren hep benim ezilen yanlarimdi...
Tekrar dogmasi icin yalvaran benim mahkumiyetimdi,
onun hukmunde...
onun nezaretinde...
Hicbir $ey yapamamanin yada her $eyi denememenin pi$manligi ile geciyordu her ânim...
her yanim, bizim icin agliyordu..
Benim tarafimdaki hayallerimin bizligi icin kaniyordu,
ellerim...
O,
oyle sakin gitti ki...
oyle durdu ki kalbim...
oyle izledi ki beni...
Uzanmi$ beni yanina bekler gibi...
Kalbim,
ayaklar altina du$tugu zaman ben hic kimseligimin siradanligi ile yenildim bu hayata...
Ve hayat denilen sahnedeki her rolumde, bir bahaneyle gec cikiyordum sahneme...
ve kalbim,
sen ayaklar altinda kalinca ben oluyordum,
her anin biti$indeki bir diger ba$langicta,
varolma sava$lari veriyordum...
Tekrar...
Tekrar,
umut in$aa ettim cocuk ruhumun yeti$kin bedeni icinde..
kendimi kandirdim yine...
ustelik bile bile...
inandigim yarattigim utopyama...
ve kandim...
sik sik kanadim...
Tum o anlarin sessizligi benim kalp ati$imin ritmiyle bozulunca,
uyandim, sanki asirlik uykumdan...
Ve omuzlarimda umuduma yuruyen bir agirlik biraktim...
umuduma dogru adimlar atmaya ba$ladim...
Ve ben onun gozlerini,
yeni umuduma yuz cevirebilmesi icin,
yaradandan guc diliyordum...
Omuzlarimda onun damlalari iz yaparken ve canim yanarken...
Ben dogmayacak bir gune coktan yol aliyordum...
Sanirim acilarimin aksi yonunde,
inancima ters du$en her ahitte hakli cikiyordum.
ve anladim...
Tekrar,
bir olumun soguk nefesinde,
varolma sava$i veriyordum...
Ve yine,
seviyordum...
...
Kalıcı Bağlantı - Sizin Dedikleriniz (yok) TIKLA! YORUM YAP!
Masum Uyku Haplari
24/1/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
Birilerinin anlattiklariyla ya$iyorsun.
Korkularin, soru sormana izin vermiyor.
Sorulmu$ sorulari ise karaliyorsun...
Du$unmuyorsun...
Kucuk uyku haplari kadar alani i$gal ediyorsun dunya uzerinde,
Kimse tarafindan dikkate alinmiyorsun.
Bir bayrak var elinde,
Ve kendini bildin bileli ko$turuyorsun.
Ne yazilani okuyabiliyorsun,
Ne de tercume edebilecek birilerini bulabiliyorsun...
İ$te hayatin,
$u an,
Tam olarak,
Bu $ekilde tanimlaniyor...
...ve kacamiyorsun...
<font color=red>Zihin? Yari kapali...</font>
17/1/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
Kalemler kirilmi$,
Kagitlar ise paramparca...
<font color=orange>Yazi Yazmak!!!</font>
9/1/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
Yazan: littlewing | Tarih: 7/1/2007
Konu: ...
paylaşmak istedim sizinle şunu,
artık sadece yazıda yaşadığıma inanmaya başladım..çalışmak dışında yaptığım çoğu şeyi kaybettim. bir tek yazmak kaldı..ifademin yazıda daha rahat,keyifli olduğunu görüyor, artık konuşmaktan çok fazla zevk alamadığımı buluyorum..ne olacak peki bu, nereye gidecek?
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Yazi yazmak du$uncelerimizi ifade edebilmemizin duz duvar hali gibidir.. Bilirsiniz yazi yazarken her turlu duygudan yoksun ya da herturlu duyguyu katarak ifade ederiz anlatmak istedigimizi konu$mak kolaydir sacmalarsin sozcukler fiziksel olarak havada kalir ama kulaklarda kalmasi zordur.. Yazi yazabilmek herkesin nerdeyse bir kerede olsa hayatinda denedigi ve ''Ah olmadi, ne beceriksizim, bu ne boyle igrenc oldu... yada bazilari utangac cekingen tavirlari yuzunden girdikleri ruh hali ile vazgecip birakirlar!
Herkes anasinin karnindan yazabilme yani kelimeleri anlamla$tirabilmenin silahlari ile donatilarak dogmazlar.. Aksine ya$adiklari, ya$attiklari basamaklar arasi gidip gelmeler gibi sozcuklerleri siralar!! Fakat cogu zamanda yazi yazmak kaci$tir. Kulturel birikim ve geli$im bozuklugu gibi ifade edilebilcek sacma sapan bir hastalik gibidir!! Unutulmamasi gereken kendimizi ne kadar tandigimiz... yani ne zaman nefesimizi tutabilir ne zaman birakabiliriz bunu iyi bilmeliyiz bogulmaktan korkmayiz illaki yazi yazan kimse yazilarda bogulmaktan korkmaz fakat kendimizi taniyamamak giri$kenligimizi elimizden alir.. Soluk alip-vermeyi bilmek bu yuzden onemli!!
Basit nedenlerle aciklayabilmek zor ama $unu iyi bilmemiz lazim yazi yazabilen insan cok guzel konu$abilir-tarti$abilir ve ifade ederken zorluk cekmezler bu noktaya kadar kar$imizdakine problem cikarmayiz fakat kar$imizdaki insanin anlayabilme kabiliyeti onemli cunku iyi yazan bi adam artik kendini kelimlerin aki$ina birakir konu$urken kelimeler siraya gecer bir sonraki sozcuk sirasini beklemenin heycanini verir bize.. sonrasi? bulundugumuz ortamin bizleri ne kadar anlayabildigi ile orantili olarak konu$abilmenin keyfini kacirabilir biz ne yapariz? Ko$emize cekilir yazariz!!!
Ha $uda var hastalik dedik ya yazi yazmayipta kendi kendine konu$anlarin toplumdaki yeri ile kendi kendine yazi uretenin isvicrenin kraliyet ailesindeki nobel arasindaki ince cizgi arasinda gittigini fark etmek lazim!!! :)
kolay gelsin...