Ba$ladigi Yerde Bitiyordu...
12/4/2007 · Kategori: Birikinti - Schizophrenic
...ve bittigi yerde yeniden ba$liyordu...
O,
korkuyordu...
Hic bir gunahi olmayan dogmami$ onlarca cocugun gecmi$i uzerine yemin etti vakitsizce...
Saf cumlelerinin devamliliginda, bakire bir gunahin i$lenmeyi$ini hatirlatan gozleriyle,
suzdu beni once...
Gozlerini kaybedip, temas kurdugum ilk anda...
O,
konu$tu...
Tekrar donmeyecekti adi kabus olan dunlerine,
ve sevmeyecekti.
Soz vermi$ti...
inandigim tum varliklarin ya$ayi$ini bahane gosterirmi$cesine bagirdim...
inanmak istediklerim, inandiklarimin aksi yonunde in$a ediyordu bensiz bir varligin hukum surecegi,
gelecegi...
Kabul edilesi yoktu her du$un bir du$u$unun oldugunu...
Ve inanclarimin kendi mecburiyetimde gercek oldugunu...
Anlamam lazimdi...
asla,
sevmeyecekti...
soz vermi$ti...
Az once if$a ettigi eyleminin onurlu vedasi hakimdi gozlerine...
Bana baktigi gozler,
kan agliyordu...
Sonlandirdigi bir omrun, ba$ka bir ba$langici icin sava$ veren hep benim ezilen yanlarimdi...
Tekrar dogmasi icin yalvaran benim mahkumiyetimdi,
onun hukmunde...
onun nezaretinde...
Hicbir $ey yapamamanin yada her $eyi denememenin pi$manligi ile geciyordu her ânim...
her yanim, bizim icin agliyordu..
Benim tarafimdaki hayallerimin bizligi icin kaniyordu,
ellerim...
O,
oyle sakin gitti ki...
oyle durdu ki kalbim...
oyle izledi ki beni...
Uzanmi$ beni yanina bekler gibi...
Kalbim,
ayaklar altina du$tugu zaman ben hic kimseligimin siradanligi ile yenildim bu hayata...
Ve hayat denilen sahnedeki her rolumde, bir bahaneyle gec cikiyordum sahneme...
ve kalbim,
sen ayaklar altinda kalinca ben oluyordum,
her anin biti$indeki bir diger ba$langicta,
varolma sava$lari veriyordum...
Tekrar...
Tekrar,
umut in$aa ettim cocuk ruhumun yeti$kin bedeni icinde..
kendimi kandirdim yine...
ustelik bile bile...
inandigim yarattigim utopyama...
ve kandim...
sik sik kanadim...
Tum o anlarin sessizligi benim kalp ati$imin ritmiyle bozulunca,
uyandim, sanki asirlik uykumdan...
Ve omuzlarimda umuduma yuruyen bir agirlik biraktim...
umuduma dogru adimlar atmaya ba$ladim...
Ve ben onun gozlerini,
yeni umuduma yuz cevirebilmesi icin,
yaradandan guc diliyordum...
Omuzlarimda onun damlalari iz yaparken ve canim yanarken...
Ben dogmayacak bir gune coktan yol aliyordum...
Sanirim acilarimin aksi yonunde,
inancima ters du$en her ahitte hakli cikiyordum.
ve anladim...
Tekrar,
bir olumun soguk nefesinde,
varolma sava$i veriyordum...
Ve yine,
seviyordum...
...
0 yorum yazılmıştır