Kus, Kelebek ve Sen
17/10/2007 · Kategori: Birikinti - Abuklamalarim
Tam olarak neler yazacagimin bilincindeyken aldim elime kalemimi ve kagidimi. Uzun sure sonra anlatmak istediklerimi kafamda boylesine net oturttugumuda ilk cumleme ba$ladigim an itibari ile hissetmi$tim zaten.
Kararli bir ozguven ile du$unen bir gecmi$in izleri ustunde, kucuk oynamalar ile kendimi ifade etmeye cali$acagim...
ifade edebildiklerim kadar anlayacaksiniz. Fazlasi olmayacak, fazladan cumle olamayacak...
Cumleler pe$i sira takip ederken bir sonrakini, kafamda onceki cumlenin izi kaliyor aslinda. O cumleyi vurgulayacak yeni bir cumle yazmanin heyecani ile ba$ka bir sahne cikariyorum gozlerimin onune.
Sizse...
Tum o yazdigim cumleleri en son cumle ile kafanizdan tekrar gecirip, kisa bir zaman diliminde anlatmaya cali$tiklarimin sahnelendigini goruyorsunuz. Tipki; kucukken defterlerimizin ko$elerine kalemlerimizle cizdigimiz cizgi kareleri son sayfadan tutup yava$ yava$ birakarak hareketlendirirmi$ gibi. Kendi cizgi filminizi yava$ yava$, tek tek sayfalara cizip sonra bir kerede goruntuyu hafizaniza yerle$tirmeniz gibi...
Ya da...
olumun arefesinde tum hayatinizi kisa anlariyla tekrar ya$armi$ gibi...
i$te bu yazdiklarimin butun toplami benim o olmeden once gorecegim kisa karelerin bir kismi...
Ben size du$uncelerimi yaziyorum...
Siz goreceklerimi anliyorsunuz...
Ben size ya$adiklarimi yaziyorum...
Siz ya$adiklarimi gorebiliyorsunuz...
Sanirim, iki cumle ile kendini ifade edebilen hepimiz ayni $ey yapiyoruz.
Durmadan hayallerimizi, kabuslarimizi, korkularimizi, sevinclerimizi yazip hayatimizda ki onlarca karenin birer kopyasini payla$iyoruz...
Evet...
Mutlu oluyoruz...
Hala anlatmak istedigim konuya giremedim. Sanirim giri$ uzadi, uzuyor, elimde durmak bilmedigi icin uzun uzun yaziyor. oldukten sonra yazamayacak olmanin korkusunu oda hissediyor demek ki...
Ya da mutlu olabilmek icin yaziyor...
Du$unuyorum...
Ruhum yaziyor...
Yakla$ik bir haftadir, du$lerimin icinde kurdugum utopyalarda yabancila$tigimi anladim. Kendi kontrolumde olan her bir du$umun icinde yabanci yuzler gorur oldum.
Korktum...
Ama zamanla, ali$tim...
Sevdigim onlarca insanin bende biraktigi izlere bakarak resimler cizmeye cali$tim bu arada. O insanlarin hatiralarini toplayabilecegim bir kompozisyon daha yazdim,
payla$madim...
Korktum...
Hatiralari golgesinde bile gozlerimden akabilme ihtimallerini dahi sevdigim icin. O yuzden aglamadim i$te... Ve payla$madim.
Sonra $ehir ustunde gun boyu gezdim. cocukluguma dair ne kadar anim varsa, sokak sokak toparladim onlari. Sanki... Yarin gidecekmi$ gibi hazirladim gecmi$imi bavulumun yirtik cebinde...
Evet hatirlamak istemediklerim du$sun diye...
Toplu ta$ima araclarinin huzur veren yogunlugunda, kalabalik goz haneleri ustunde gozlerimi gezdirmeye ba$ladim. i$te tam o anda onlarca goz icinde farkettigim ayrintinin cumle telafisinde, agladim...
Mutluydum...
Du$lerimdeki yabanci gozlerin aksine huzur veren, mutlulugu anlatan ayni ifadenin dokunabilirliginin verdigi guvenle agladim...
Du$lerimin ne kadar sahte bir umut ustune in$aa edildigini anladim.
Yeniden dogdum...
ustelik ba$ka gozlerin akislerinde. Ba$ka hayatlarin asude yakari$lari arasinda...
Kendimi buldum...
O an...
icimdeki tum sikintilarin, acilarin, goz ya$larin adini "kelebek" koydum...
Sanki ruhumdan bir cift kanat cikarmi$casina kanadi bedenim. Kalbim her zamankinden daha deli bir melodi mirildandi, kulagima...
Duyabiliyordum soylemek istediklerini...
ilk defa...
Uzun zaman sonra, ilk defa...
Dinliyordum kendimi...
Tum bu ayrintilar icinde... Kendi adima nefes alabilmenin heyecani da vardi icimde...
"Kelebek" farkettirtmi$ti beni, bana... Ve ucmak icin yol alan yavru ku$un aciz kanat cirpi$lari kadar uzuluyordum yarinlarima...
Tum o kalabaligin icinden ayrildigim an.
omrumde daha once hic ya$amadigim bir heyecanlada yuz yuze gelmi$tim. Du$undugum tum guzellikleri bana tekrar hatirlatirmi$casina uzerime dogru ucan bir kelebek farkettim.
i$te o an...
Yuzumde olu$an bir tebessumun neleri ifade ettigini anlatacagimin yemini ile izlemeye ba$lami$tim...
Kondugu bir cicegin guzelliginde farkettim ki... cicek, kendi guzelliginde kalmak istiyordu. Onu golgesine alacak bir kelebek bile istemiyordu, kendi dogalligina... cicegi anladigim zaman, dilimden iki kelime cikti...
"Uc kelebek..."
Uc ki... Herkes ve her $ey kendi guzelligiyle kalsin... Kendini sensiz ifade edebilsin... Kendini, kendi diliyle anlatabilsin...
Eve ula$ana kadar... Daha onlarca cumle kurdum, kendi guzelligimde...
Kendi dogalligimda...
ilk defa cumlelerimi kanatmayacagim, aglatmayacagim dedim...
icimde ve dunyama dair tum kotu anlarimi iki kelimede ifade edip uzakla$tiracagim dedim...
Sonunda kendi huzurumun menfaatsiz gulu$unde...
Gok yuzune dogru kafami kaldirip...
Kollarimi her iki yanina acip...
"Haydi" dedim...
"Uc kelebek..."
...
Kelebegin kisa omru kadar daha uzuldum...
Ama huzurluydum...
Bu gun...
icimde tum olumsuz anlarimin yolcugunu ya$adim...
Bir gunde... cok daha farkli baktim dunyaya...
cok daha fazla $ey ogrendim...
Daha cok kendimdim...
Size son iki gunumun ince ayrintilarini anlatmaya cali$tim. Ama edebi degeri var ama yok, bilmiyorum. Lakin kendimi bu bolume daha cok uyumlu goruyorum...
Bu gun boyle bir yazi cikti ortaya. Ama ben boyle daha cok ben oldum.
Ve daha cok mutluydum...
Kelebeklerinizin, omurlerini cok daha fazla uzatmadan...
sevdiklerinize ucmasi dileklerimle...
1 yorum yazılmıştır
Yazan:arguvan | Tarih: 2007-10-22 00:44:35Konu: Kelebek
Dss Birlikte bu yaziyi okumak cok keyifliydi, ellerine saglik ;)